شناخت ساختار بازار

• بازیگران
• شخصیت اسعار
• کَری و زینهٔ برقی/لفت
• لبخند دالر
• نوسان در برابر نقدشوندگی
• ساعت روز
• خطر جهش و گپ
• انتخاب جفت‌ها و جفت‌های متقاطع

• بازیگران: بانک‌ها (کانون اصلی، جایی که کشف قیمت رخ می‌دهد)، شرکت‌ها و پوشش‌دهندگان خطر، صندوق‌های پوشش خطر (صلاحدیدی/کلان و سیستماتیک)، پول واقعی (تقاعد، صندوق‌های مشترک و اوراق، بیمه‌ها)، معاملات پربسامد، بانک‌های مرکزی و معامله‌گران خرد.
• بانک‌های مرکزی از چهار مجرا عمل می‌کنند: سیاست پولی، اقناع اخلاقی، مداخلهٔ مستقیم در بازار اسعار، و تنوع‌بخشی ذخایر.
• شخصیت‌ها: بلوک اروپایی (یورو، فرانک، کرون سویدن، کرون ناروی، کرون دنمارک)، پول‌های کالایی (دالر آسترالیا، کانادا، نیوزیلند، ریال برازیل، رند افریقای جنوبی، پزوی چیلی)، اسکاندیناوی‌ها، بازارهای نوظهور، و پول‌های مدیریت‌شده (یوان، وون، دالر سنگاپور، روبل، فرانک).
• کَری اهمیت دارد: پول‌های پربازده خریدهای ساختاری جذب می‌کنند که به‌شکل خشونت‌باری باز می‌شوند. «معاملات حملی از زینهٔ برقی بالا می‌روند و با لفت پایین می‌آیند.» AUDJPY در سال ۲۰۰۷ در یک ماه از ۱۰۷ به ۸۶ افتاد و در طول ۲۰۰۸ از ۱۰۵ به ۶۰.
• لبخند دالر (استیفن جن، ۲۰۰۱): دالر هم وقتی اقتصاد امریکا در رونق است و هم وقتی در رکود است بالا می‌رود؛ و در میانهٔ درهم‌وبرهم می‌ریزد.
• نوسان با نقدشوندگی یکی نیست. بهترین جفت‌ها برای معاملهٔ کوتاه‌مدت آن‌هایی‌اند که دامنهٔ روزانه را نسبت به اسپرد بیشینه می‌کنند: EURUSD شاخص ۱۰۰، USDJPY ۶۲، GBPUSD ۵۲ و AUDUSD ۴۷.
• ساعت روز حیاتی است. هم‌پوشانی لندن و نیویارک (۱۱:۰۰ تا ۱۶:۰۰ لندن) یک‌چهارم ساعات است اما بیش از نیمی از حجم. ارقام ساعت ۸:۳۰، انقضای آپشن ساعت ۱۰:۰۰، فیکس WMR ساعت ۱۶:۰۰، فیکس‌های توکیو و چین، و منطقهٔ گرگ‌ومیش ۵ تا ۶ عصر نیویارک را بشناسید.
• خطر جهش عمدتاً از پیش قابل دانستن است و برآورد می‌شود ۲۵ تا ۴۰ فیصد بازدهی بازار اسعار را در افق یک تا سه ماهه بسازد. آخر هفته‌ها حالت ویژه‌ای‌اند؛ بسیاری از معامله‌گران هر جمعه بدون موقعیت به خانه می‌روند.

دانستن اینکه چه کسانی در بازار اند، و چرا معامله می‌کنند، به شما در پیش‌بینی حرکت کمک می‌کند، چون بیشتر مشارکت‌کنندگان آن‌گونه که شما روی جهت سفته‌بازی نمی‌کنند.

بانک‌ها: کانون اصلی

بیشتر معاملات اسعار به‌دست یک بانک آغاز یا تسهیل می‌شوند. بانک‌های تجارتی چیره‌اند؛ بانک‌های سرمایه‌گذاری هم اهمیت دارند. معامله میان بانک‌ها همان بازار بین‌بانکی است، و کشف قیمت درست همین‌جا رخ می‌دهد. معامله‌گران بانکی بازارساز اند و در پیش‌بینی جریان مشتری، خطر جهتی قابل‌توجهی هم می‌پذیرند.

برترین تأمین‌کنندگان نقدشوندگی بر پایهٔ سهم بازار در ۲۰۱۸ (یوروموِنی): جی‌پی مورگان ۱۲٫۱%، یو‌بی‌اس ۸٫۳%، ایکس‌تی‌ایکس مارکتس ۷٫۴%، بانک آف امریکا ۶٫۲%، سیتی‌بانک ۶٫۲%، اچ‌اس‌بی‌سی ۵٫۶%، گلدمن ساکس ۵٫۵%، دویچه بانک ۵٫۴%، ستندرد چارترد ۴٫۵%، و استیت استریت ۴٫۴%. به حضور ایکس‌تی‌ایکس در رتبهٔ سوم توجه کنید، یک بازارساز الکترونیکی غیربانکی.

شرکت‌ها و پوشش‌دهندگان خطر

آن‌ها باید روزانه به دلایل عملیاتی اسعار بخرند و بفروشند. یک موترساز جاپانی که ۶ میلیارد دالر موتر در امریکا می‌فروشد، دالر می‌گیرد اما کارمندان و سهامدارانش را به ین می‌پردازد، پس باید با انباشته شدن موجودی، دالر بفروشد.

ادغام و خرید شرکت‌ها در سطح فرامرزی، بزرگ‌ترین معاملات را می‌سازد: یک آبجوسازی اروپایی که یک شرکت امریکایی را به بیش از ۵۰ میلیارد دالر می‌خرد، باید دالر بخرد و در طول چندین روز میلیاردها EURUSD بفروشد، با اثری که می‌تواند بر بازار چشمگیر باشد. شرکت‌ها معمولاً روشمندتر و کم‌فعال‌تر از سایر بخش‌ها اند.

صندوق‌های پوشش خطر

صندوق‌های صلاحدیدی/کلان روندها را با متغیرهای کلان و همان تحلیلی که این دوره توصیف می‌کند پیش‌بینی می‌کنند. واژهٔ «کلان» اغلب نام‌گذاری نادرستی است، بسیاری در افقی بسیار کوتاه معامله می‌کنند؛ صندوق‌های کوتاه‌مدت با رویکرد کلان به «پول تند» شهرت دارند.

صندوق‌های سیستماتیک و مدلی از راه برنامه‌های کمپیوتری، الگوریتم‌ها، تشخیص الگو، همبستگی، دنبال کردن روند یا نشانه‌های عدم تعادل تخصیص می‌دهند. مدل‌های دنبال‌کنندهٔ روند از دههٔ ۱۹۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۹۰ چیره بودند؛ از آن پس رویکردهای پیچیده‌تری پیدا شده و کارکرد دنبال کردن روند به‌شدت افت کرده است.

پول واقعی

سرمایه‌گذارانی که اسعار را در برابر یک دارایی پایه معامله می‌کنند. یک صندوق اوراق قرضهٔ امریکایی که تصمیم می‌گیرد ۲ میلیارد یورو اوراق یونانی بخرد، باید برای پرداخت آن دو میلیارد یورو بخرد. شامل صندوق‌های تقاعد، صندوق‌های مشترک، صندوق‌های اوراق، شرکت‌های بیمه و پوشش‌دهندگان سهام. پول واقعی بزرگ‌ترین استفاده‌کنندهٔ فیکس WMR است.

معاملات پربسامد

سیستم‌های معاملات پربسامد از حرکت‌ها و تفاوت‌های کوچک مفاد می‌گیرند، از راه آربیتراژ میان بازارها، بازارسازی، معامله روی ارقام اقتصادی و همبستگی کوتاه‌مدت. با آنکه این معاملات بخش بزرگی از حجم‌اند، بیشتر فعالیت‌شان به‌شدت رفت‌وبرگشتی است و در نتیجه بیشتر به نویز کمک می‌کند تا به حرکت جهت‌دار قیمت.

بانک‌های مرکزی: چهار مجرا

1. **سیاست پولی.** نرخ‌های بلند و رو به افزایش معمولاً سرمایه جذب می‌کنند و پول را تقویت می‌سازند؛ نرخ‌های پایین و رو به کاهش معمولاً به آن آسیب می‌زنند.
2. **اقناع اخلاقی.** گفتن ترجیح خود به بازار. هرقدر این ترجیح قوی‌تر و معتبرتر باشد، بازار بیشتر گوش می‌دهد، و اغلب هدف بدون تغییر سیاست یا دست زدن به بازار به‌دست می‌آید.
3. **مداخله در بازار اسعار.** کم پیش می‌آید اما وقتی رخ دهد بسیار مهم است: خرید یا فروش تهاجمی پول، وقتی ناهماهنگ، بیش از حد پرنوسان، یا در تضاد با اهداف سیاستی دانسته شود.
4. **تنوع‌بخشی.** کشورهای دارای ذخایر عظیم، آن‌ها را مانند یک پورتفولیو مدیریت می‌کنند و برای پخش خطر اسعار می‌خرند و می‌فروشند. برخی صندوق‌های ثروت ملی هم دارند که فعالانه و در حجم بزرگ معامله می‌کنند.

اما بزرگ‌ترین محرک خرید و فروش منظم بانک‌های مرکزی، **بازچرخانی مداخله** است، که در درس «تحلیل بنیادی» پوشش داده می‌شود.

معامله‌گران خرد

معامله‌گران روزانه و سفته‌بازانی که از خانه یا روی موبایل معامله می‌کنند. معاملهٔ روزانهٔ اسعار رشد کرده، در حالی که معاملهٔ روزانهٔ سهام به فلات رسیده و پلتفرم‌های قابل‌اعتماد فراوان شده‌اند. بخش خرد به‌ویژه در جاپان اهمیت دارد، با بیش از ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ حساب فعال در برابر اندکی بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ در امریکا. معامله‌گران خرد جاپانی اغلب زنانی‌اند که از بازار اسعار برای بالا بردن بازدهی یک انبوهٔ قابل‌توجه پس‌انداز استفاده می‌کنند، که روی هم به «خانم واتانابه» شهرت یافته‌اند.

بازار اسعار را دسته‌بندی می‌کند، و پول‌های درون یک دسته معمولاً با هم همبسته‌اند. بالاترین سطح تقسیم، بازارهای توسعه‌یافته در برابر بازارهای نوظهور است. مجموعهٔ توسعه‌یافته، که گاهی به‌شکلی نه‌چندان دقیق G10 یا اسعار G7 خوانده می‌شود، و هیچ‌کدام کاملاً درست نیست، عبارت است از: دالر امریکا، یورو، ین، پوند، دالر آسترالیا، دالر نیوزیلند، دالر کانادا، فرانک سویس، کرون سویدن، کرون ناروی و کرون دنمارک.

«جفت‌های عمده» یعنی EURUSD، USDJPY، GBPUSD، AUDUSD، USDCHF و USDCAD.

بازده بلند در برابر بازده پایین، و معاملهٔ حملی

کَری مقدار بهره‌ای است که هنگام داشتن یا فروش یک پول به‌دست می‌آورید یا می‌پردازید. اگر بازدهی آسترالیا ۴ فیصد و امریکا ۱ فیصد باشد، با نگه‌داشتن خرید AUDUSD سالانه ۳ فیصد می‌گیرید. نسبت به نوسان آن پول کوچک است، اما برای سرمایه‌گذاران میان‌مدت و درازمدت اهمیت دارد، و هرقدر کَری بلندتر باشد، فروش گران‌تر و داشتن آن پول جذاب‌تر است، به‌ویژه وقتی نوسان پایین باشد.

پول‌های کم‌بازده در سال‌های اخیر یورو، فرانک و ین بوده‌اند؛ این‌ها معمولاً پناهگاه امن اند و به پول‌های تأمین مالی شهرت دارند، چون برای فروش و تأمین مالی خرید یک پول پربازده‌تر مناسب‌اند. پول‌های نوظهور و دالر آسترالیا و نیوزیلند از نظر تاریخی بلندترین بازدهی را داشته‌اند و به پول‌های پرخطر شهرت دارند، چون در زمان فشار بازار می‌ریزند.

مطالعهٔ موردی: باز شدن معاملهٔ حملی AUDJPY، ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸

وضعیت: در سال ۲۰۰۶ نوسان پایین بود و تفاوت بازدهی میان دالر آسترالیا و ین بسیار بلند (۴ تا ۵ فیصد)؛ دالر نیوزیلند در برابر ین حتی بالاتر بود (۵ تا ۶ فیصد). اگر یک سال خرید NZDJPY را نگه می‌داشتید، حتی اگر اصلاً حرکت نمی‌کرد، بیش از ۵ فیصد به‌دست می‌آوردید. با اندکی اهرم، بازدهی بسیار جذابی می‌شد.

زمینه: ترکیب نوسان پایین و کَری بلند، انبوه عظیمی از پول را به‌سوی خرید AUDJPY و NZDJPY کشاند. این استراتژی بسیار خوب کار کرد، تا درست لحظه‌ای که نخستین لرزه‌های بحران مالی جهانی رسید.

چه شد: سفته‌بازان یک‌باره تصمیم گرفتند معاملات حملی خود را ببندند، در حالی که نوسان از سطوح غیرعادی پایین به سقف رفت. AUDJPY در تابستان ۲۰۰۷ در حدود یک ماه از حدود ۱۰۷ به ۸۶ افتاد. سپس در طول ۲۰۰۸، این جفت تمام راه از ۱۰۵٫۰۰ تا ۶۰٫۰۰ را پایین آمد.

تحلیل: موقعیت‌گیری ساختاری در یک معاملهٔ شلوغ و پرکَری، توزیع بازدهی کجی می‌سازد. انباشت آهسته، خروج ناگهانی: «مانند آتش‌سوزی در یک دیسکو، وقت کافی نیست که همه یک‌باره از معاملات حملی بیرون بیایند و همین به وحشت می‌انجامد.»

خطر: کَری به‌دست‌آمده در دو سال، در چند هفته پاک شد. متغیر کشنده اندازهٔ موقعیت بود، نه جهت.

درس: معاملات حملی از زینهٔ برقی بالا می‌روند و با لفت پایین می‌آیند. پول‌های پربازده آهسته بالا می‌روند و تند پایین می‌آیند، توزیع بازدهی کج است. به آن «جمع کردن سکه‌های پنجی جلوی یک غلتک بخار» هم می‌گویند.

نوسان سنجه‌ای آماری از چگونگی حرکت قیمت یک دارایی است، یعنی انحراف معیار حرکات گذشته، که معمولاً به‌صورت یک فیصدی سالانه بیان می‌شود. نقدشوندگی سنجش دشوارتری دارد: در اصل یعنی میزان لغزشی که هنگام معامله باید انتظارش را داشته باشید. اسپرد یک‌پیپی EURUSD در برابر اسپرد سه‌پیپی NZDUSD به شما می‌گوید که EURUSD در آن لحظه نقدشوندگی به‌مراتب بهتری دارد.

پیش از معامله در هر بازاری، دست‌کم یک یا دو ماه آن را تماشا کنید. معاملهٔ کاغذی عموماً مورد علاقه نیست، اما یک فایده دارد: به شما اجازه می‌دهد با جزر و مد یک بازار هم‌نوا شوید تا بفهمید بازار تند در برابر بازار آرام چگونه است. آن را از نظر آماری هم تحلیل کنید، در حالی که به یاد دارید سنجه‌های تاریخی بنا به تعریف گذشته‌نگر اند، همان‌طور که کاربران مدل‌های استندرد ارزش در معرض خطر در سال ۲۰۰۸ دریافتند.

رژیم‌ها تغییر می‌کنند: و تند

زمان‌هایی هست که نوسان در تمام بازارهای دارایی جهان پایین است (۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۱۴، ۲۰۱۷) و زمان‌هایی که بلند است (۱۹۹۸، ۲۰۰۸، ۲۰۱۱، بخش‌هایی از ۲۰۱۸). نوسان بازار اسعار معمولاً هم‌گام با نوسان دارایی‌های جهانی حرکت می‌کند، هرچند نه کاملاً. شکل مشخصهٔ آن چنین است: نوسان به‌کندی و آهسته پایین می‌آید و سپس با یک اختلال، به آسمان می‌جهد.

جفت‌های عمدهٔ اسعار وقتی بیشترین فعالیت را دارند که ساعات کاری لندن و نیویارک هم‌پوشانی می‌کنند: ۱۱:۰۰ تا ۱۶:۰۰ لندن برابر با ۰۶:۰۰ تا ۱۱:۰۰ نیویارک. این برش تنها یک‌چهارم ساعات روز است اما بیش از نیمی از حجم روزانهٔ بازار اسعار را در خود دارد، چون لندن و نیویارک فعال‌ترین کانون‌ها اند و چون ارقام امریکا، انقضای آپشن و فیکس WMR همه درون آن می‌افتند.

فیکس ساعت ۴ عصر WMR، با جزئیات

شرکت WM/Reuters ارقام تمام معاملات را در پنجرهٔ پنج‌دقیقه‌ای میان ۱۵:۵۷:۳۰ و ۱۶:۰۲:۳۰ لندن جمع می‌کند و برای هر پول یک نرخ خرید و فروش مرجع حساب می‌کند، یعنی یک بهترین تخمین تقریبی از میانگین جایی که اسعار در آن پنجره معامله شده‌اند. بسیاری از مشارکت‌کنندگان، به‌ویژه پول واقعی، از آن برای ارزش‌گذاری دارایی‌های اوراق و سهام خارجی استفاده می‌کنند.

چون شمار زیادی از آن استفاده می‌کنند، یک جهش بزرگ فعالیت و نقدشوندگی عظیم دوطرفه پدید می‌آید: کاربران فیکس گاهی می‌توانند مقادیر عظیمی را با کمترین اثر معامله کنند. اما اگر همه در یک جهت باشند، می‌تواند ناترازی‌های عظیم و حرکت‌های بیش از اندازه ایجاد شود.

یک مشاهدهٔ دیگر: فیکس پایان ماه (آخرین روز کاری ماه) به‌مراتب بزرگ‌ترین فیکس ماه است، چون صندوق‌های سهام در پایان ماه ریسک اسعاری خود را دوباره متوازن می‌کنند. اگر سهام و اوراق زیاد حرکت کرده باشند، شرکت‌ها متوازن‌سازی عظیمی در پیش دارند، یک بانک تنها ممکن است برای همان یک روز بیش از ۵ میلیارد دالر فیکس روی دفترش ببیند. در آخرین روز هر ماه، حوالی ساعت ۱۶:۰۰ لندن و در ساعات پیش از آن که معامله‌گران از قبل موقعیت می‌گیرند، مراقب دیوانگی باشید.

ساعات دیگری که اهمیت دارند

• موجودی نفت خام API و DoE. API سه‌شنبه ساعت ۱۶:۳۰ نیویارک؛ DoE چهارشنبه ساعت ۱۰:۳۰ نیویارک. اگر دالر کانادا، کرون ناروی یا پزوی مکسیکو معامله می‌کنید، آماده باشید. رویکرد درست: در پیش‌بینی خودِ رقم موجودی هیچ برتری‌ای وجود ندارد، به‌جایش پس از انتشار، نفت خام را از نزدیک تماشا کنید و بر پایهٔ حرکت آن، معاملات دالر کانادا را باز یا بسته کنید.
• باز و بسته شدن NYMEX، ساعت ۰۹:۰۰ و ۱۴:۳۰ نیویارک. سهم عظیمی از حجم نفت خام نزدیک باز و بسته شدن تالار اجرا می‌شود.
• بسته شدن جمعه، ساعت ۱۷:۰۰ نیویارک. نقدشوندگی پس از ۱۵:۰۰ خشک می‌شود. هر موقعیتی که تا لحظهٔ بسته شدن نگه داشته شود، در معرض خطر گپ بالقوه چشمگیری است.
• باز شدن یکشنبه، ساعت ۰۷:۰۰ ولینگتون، که بسته به فصل، ۱۳:۰۰ یا ۱۵:۰۰ نیویارک است. نقدشوندگی در چند ساعت نخست بسیار بد است، تا زمانی که توکیو و سنگاپور برسند.
• تغییر تاریخ دالر نیوزیلند. تاریخ ارزش همهٔ اسعار ساعت ۱۷:۰۰ نیویارک رول می‌شود، به‌جز دالر نیوزیلند که ساعت ۰۷:۰۰ ولینگتون رول می‌شود. معاملات پس از تغییر «ارزش جدید» و پیش از آن «ارزش قدیم» اند.
• باز و بسته شدن بازار سهام، ساعت ۰۹:۳۰ و ۱۶:۰۰ نیویارک. بسته به رژیم، اسعار می‌توانند با سهام همبسته باشند و اینجا جهش‌های نوسانی بسازند.

مفاد و ضرر بر حسب ساعت روز

وقتی به‌عنوان مدیر پورتفولیوی یک صندوق پوشش خطر کار می‌کرد، مفاد و ضرر خود را به‌صورت درون‌روزی رسم کرد و هر ۱۵ دقیقه ثبت نمود. یک الگوی قطعی وجود داشت: از ۰۷:۰۰ تا ۱۱:۰۰ نیویارک پول می‌ساخت و سپس از ۱۱:۰۰ تا ۱۷:۰۰ ۲۰ تا ۴۰ فیصد آن مفاد را پس می‌داد. همین تجربه را در معاملهٔ روزانهٔ سهام هم داشته بود.

منطق آن ساده است: وقتی حجم‌ها پایین‌اند، هر معاملهٔ منفرد می‌تواند بازار را به‌شکل نامتناسبی حرکت دهد، چون حجم کافی برای گرفتن طرف مقابل وجود ندارد. بیرون از بازهٔ هم‌پوشانی، شمار نامتناسبی از حرکت‌ها را می‌بینید که معنا ندارند، اغلب به این دلیل که یک شرکت بزرگ یا کاربر بی‌اعتنا به قیمت دیگری هنوز باید معامله کند. مگر آنکه خودتان آن جریان را اجرا کنید، هیچ برتری ندارید.

انتخاب اینکه در برابر چه چیزی جفت کنیم

اغلب دربارهٔ یک پول دیدگاه دارید اما مطمئن نیستید آن را در برابر چه چیزی معامله کنید. گاهی یک پول مشخص به ذهن می‌آید و جفت کردن آشکار است. گاهی دیگر، استراتژی محتاطانه این است که دیدگاه را در برابر یک سبد بیان کنید. اگر نسبت به دالر نزولی باشید و AUDUSD بخرید، خطر این است که دیدگاه دالری‌تان درست باشد اما یک خبر بد آسترالیایی باعث شود دالر آسترالیا حتی بیش از دالر امریکا بیفتد. به‌جایش معاملات کوچک‌تر و با خطر برابر در AUDUSD، NZDUSD، GBPUSD و EURUSD انجام دهید.

سبد ظرفیت بالاتری هم دارد. مدیریت ۵۰۰ میلیون دالر AUDUSD دشوار است، از ظرفیت بازار کوتاه‌مدت فراتر می‌رود، اما ۵۰۰ میلیون که به‌طور برابر یا با وزن نوسانی میان دالر آسترالیا، نیوزیلند، کانادا، پوند، یورو و ین تقسیم شده باشد، آسان‌تر است، چون می‌توان یک پا را پس از دیگری وارد و خارج کرد.

خطر جهش

بازار اسعار پیوسته از بعد از ظهر یکشنبهٔ نیویارک تا ساعت ۱۷:۰۰ جمعه معامله می‌شود، پس یک حد ضرر روی موقعیت کوچک یا متوسط عموماً لغزش اندکی دارد. اما باید خطر جهش را بفهمید: یعنی اندازهٔ حرکتی که در آن هیچ معامله‌ای انجام نمی‌شود، همان گپ، پس از رویدادی مانند ارقام اقتصادی، اعلام بانک مرکزی، یا یک آخر هفته.

تحقیقات تخمین زده‌اند که جهش‌ها میان ۲۵ تا ۴۰ فیصد بازدهی بازار اسعار را در افق یک تا سه ماهه می‌سازند، و این جهش‌ها عموماً به‌طور میانگین با استفاده از معلومات بازار آپشن، نسبتاً دقیق قابل تخمین‌اند. برخی معامله‌گران با بستن موقعیت‌ها پیش از رویدادها و آخر هفته‌ها، به‌سادگی از تمام خطر جهش عمده دوری می‌کنند، و این یک استراتژی منطقی است.

دو راه برای تخمین خطر جهش. تاریخی: به میانگین و میانهٔ حرکت‌ها در همان رویداد در گذشته نگاه کنید (تابع ECMI بلومبرگ). معمولاً خوب است، اما بنا به تعریف گذشته‌نگر. برگرفته از آپشن: تفاوت میان قیمت‌گذاری نوسان برای روز پیش از رویداد و روز خود رویداد، یک خطر جهش تقریبی را بیرون می‌کشد. محاسبهٔ آن از حوصلهٔ کتاب بیرون است، وقتی به این معلومات نیاز داشتید، به‌سادگی از یک معامله‌گر آپشن بپرسید: «بازار آپشن برای رویداد فلان، چه خطر جهشی را قیمت‌گذاری می‌کند؟»